مراسم تکریم هنرمندان پیشکسوت متولد دیماه چهارشنبه ششم اسفندماه در محل موسسه هنرمندان پیشکسوت برگزار شد.
به گزارش روابطعمومی موسسه هنرمندان پیشکسوت، سیدعباس عظیمی مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت در این برنامه گفت: خوشحالم که توفیق داشتیم بار دیگر در جشن تولد مؤسسهای گرد هم بیاییم که متعلق به همه شماست و بیتردید همه شما بزرگواران در شکلگیری و پیشرفت این مؤسسه سهم داشتهاید. اگر حمایتهای شما در سالهای ابتدایی نبود، شاید این مجموعه نمیتوانست مسیر خود را در همان سال اول ادامه دهد. حتی همین حضور صمیمانه شما در برنامهها و جشنها، خود نوعی حمایت و دلگرمی برای فعالیتهای مؤسسه است که جای قدردانی دارد.
وی ضمن توضیحاتی در خصوص فیلمها و تصاویر پخششده مربوط به برنامههای سال گذشته گفت؛ سخنانی که در فیلم درباره مؤسسه هنرمندان پیشکسوت بیان میشود، شخصی نیست و ارتباطی با بنده ندارد؛ اینها معرفی ظرفیتها و خدمات مؤسسه است تا هم برای شما امید و انرژی ایجاد کند و هم مسئولان با ظرافتها و اهمیت کار این مجموعه بیشتر آشنا شوند.
او ادامه داد: تلاش من و همکارانم در مؤسسه این است که دغدغههای شما کمتر شود و تمرکزتان بر آرامش و فعالیت هنری باشد. هرچند بضاعت ما محدود است، اما تمام سعیمان این است که حال شما خوب باشد؛ بهویژه در روزگاری که فشارهای اقتصادی و برخی اتفاقات، دل هر ایرانی دلسوز را آزرده میکند.
عظیمی همچنین گفت: از شما هنرمندان پیشکسوت، بهعنوان چهرههای مرجع و مورد اعتماد جامعه، انتظار میرود در تقویت همبستگی ملی و ایجاد امید و آرامش در جامعه نقشآفرین باشید. امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند آن هستیم که به یکدیگر امید بدهیم و مراقب رفتار و گفتار خود باشیم؛ بدانیم کجا حمایت میکنیم، کجا نقد میکنیم و چگونه در مسیر پیشرفت کشور گام برمیداریم.
او در پایان نیز گفت: همه ما در یک کشتی نشستهایم؛ کشتیای که شاید با مشکلات و سختیهایی روبهروست، اما راهحل آن آسیب زدن به خودمان نیست. باید با همدلی و عقلانیت، مشکلات را برطرف کنیم تا همگی به سلامت از این مسیر عبور کنیم.
وی در پایان، با گرامی داشت یاد و خاطره درگذشتگان حوادث دی ماه، با خانوادههای داغدار ابراز همدردی کرد.
احمد مسجد جامعی وزیر اسبق وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی به عنوان دومین سخنران برنامه روی سن حاضر شد و گفت: یکی از جلوههای مهم ماه رمضان در گذشته، انسجام اجتماعی بود. این ماه فقط زمان عبادت فردی نبود؛ فرصتی بود برای دیدارها، رفتوآمدها و شکلگیری نوعی همبستگی میان گروههای مختلف جامعه. یادم هست که در طول ماه رمضان، شاید بیست شب مهمانی میرفتیم یا مهمان داشتیم. بسیاری از شبها سفره افطار در خانه ما پهن میشد و مادرم با غذاهای خانگی از مهمانان پذیرایی میکرد.
او ادامه داد: شب عید فطر شور و هیجان خاصی داشت. همه منتظر اعلام رؤیت ماه میماندند؛ اگر عید اعلام نمیشد باید روزه میگرفتیم و اگر اعلام میشد، دیگر روزه گرفتن جایز نبود. آن زمان خبرها از طریق تلگرافهای کاغذیِ سوراخدار یا تماسهای تلفنی از شهرهایی مانند نجف و قم میرسید. هر منطقهای مرجع خود را داشت و این انتظار جمعی، حالوهوای ویژهای ایجاد میکرد.
وی افزود:رمضان، فقط به مراسم مذهبی محدود نمیشد. در محلهها، قهوهخانهها و مساجد هرکدام برنامههای خاص خود را داشتند. حتی بازیهای محلی و جمعهای ورزشی هم برقرار بود. مسقطیهایی بود که در برخیشان نشانهای میگذاشتند و نوعی هیجان و رقابت میان بچهها شکل میگرفت. نقالیها در قهوهخانهها برگزار میشد؛ نقل رستم و سهراب چنان با تمرکز شنیده میشد که میگفتند اگر مورچهای روی میز راه میرفت، صدای پایش شنیده میشد.
مسجد جامعی همچنین گفت؛ آن روزها شاید تعداد قرآنها در مساجد به اندازه امروز نبود، اما انس با قرآن و معنویت در بطن زندگی جاری بود. اصل ماجرا، امکان «اظهار وجود» برای همه گروههای اجتماعی بود؛ از جوانان و سالمندان گرفته تا دانشآموزان، ورزشکاران و حتی لوطیهای با مرام محله. هرکسی جایگاهی داشت و سهمی در حیات جمعی ایفا میکرد.
او اضافه کرد: مسئله اصلی همین است: ما الگوهای بومی و تجربههای ارزشمند اجتماعی خود را فراموش میکنیم، در حالی که همین نمونهها نشان میدهد جامعه چگونه میتواند با تکیه بر سنتهایش، انسجام و همدلی ایجاد کند. رمضان بهانهای بود برای تقویت همین پیوندها؛ پیوندهایی که امروز هم بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز داریم.
در ادامه برنامه داریوش ارجمند رئیس هیات مدیر موسسه هنرمندان پیشکسوت در سخنانی گفت: بسیار خوشحالم که این مجالس در همین ساختمان برگزار میشود. واقعاً برگزاری برنامه در خانه خود آدم، صفا و سادگی دیگری دارد.
او ادامه داد: اما نکتهای که امروز ذهنم را مشغول کرده، صحنهای بود که در اخبار تلویزیون دیدم؛ تصاویری از تجمعی در یکی از دانشگاههای کشور. با دیدن آن صحنه، این پرسش برایم پررنگ شد که چرا ما «تبیین» نکردیم؟ اصلاً هنر مگر کارش چیست؟ به اعتقاد من، در طول تاریخ، کار هنر چیزی جز تبیین نبوده است.
وی افزود:تبیین، امر کوچکی نیست؛ بسیار مهم است. به هر اثر هنری که نگاه کنید، در نهایت به نوعی تبیین میرسید. حتی اگر تابلویی باشد با تصویر چند پرنده و گرگ در یک منظره طبیعی؛ آن هم تبیین است، به شرط آنکه ما قدرت درک آن طبیعت و نگاه هنرمند را داشته باشیم. هنرمند بیجهت نمیآفریند؛ هر اثر با اندیشهای همراه است، چه در نقاشی، چه در شعر، چه در داستان. به گمان من، آنچه در روزگار ما اندکی کمرنگ شده، همین پیوند تبیینی میان هنرهاست. هرکس سر در کار خود دارد و از دیگری بیخبر است. روزنههای ارتباط میان هنرها گویی بسته شدهاند.
او تاکید کرد: هنر در طول تاریخ، از گذشته تا امروز، همواره همین نقش را ایفا کرده است؛ چه در آثار شاعران بزرگی چون صائب تبریزی و دیگران، چه در هنرهای تجسمی و نمایشی. هنر، تبیین جهان و انسان است. اگر این نقش را جدی بگیریم، شاید بتوانیم بسیاری از سوءتفاهمها و گسستهای اجتماعی را نیز روشنتر و عمیقتر بفهمیم.
او ادامه داد: به باور من، همه هنرمندانی که در این جمع حضور دارند، نسبت به این مسئولیت سهم دارند. در سنت دینی ما نیز بر همین معنا تأکید شده است.بنابراین تبیین، عامل ماندگاری است؛ ماندگاری یک حادثه، یک اندیشه، یک ایمان و حتی یک سرزمین. اگر میخواهیم تاریخ، فرهنگ، هنر، اعتقادات و هویت ملیمان پایدار بماند، باید آنها را برای یکدیگر روشن و معنا کنیم.
ارجمند در پایان نیز گفت: این وظیفه، بیش از همه بر عهده هنرمندان است؛ چراکه هنر، ابزار بیان و روشنگری است. ما باید گذشته و حال خود را برای هم روایت کنیم، تا پیوندها گسسته نشود و آنچه ارزشمند است، در حافظه جمعی ما باقی بماند.
در ادامه با حضور احمد مسجدجامعی ، داریوش ارجمند ، سیدعباس عظیمی، محسن آقاعلیاکبری و انسیه شاهحسینی با اهدای لوح و هدیه موسسه از هنرمندان پیشکسوت متولد دی ماه تجلیل به عمل آمد.
در قسمتی از برنامه ابتدا استاد اکبر آزاد-شاعر و ترانه سرای پیشکسوت – قطعه ای از سرودههای خود را خواند و سپس استاد یدالله کابلی خوانساری – خوشنویس سرشناس کشور – قطعهای را با صدای گرم خود خواند و حاضرین را به وجد آورد.
همچنین در ادامه مراسم استاد اسماعیل امینی – شاعر و نویسنده بنام ایران- غزلی را که در جنگ 12 روزه سروده بود خواند.
دیگر قسمت جذاب مراسم آواز خواندن استاد رسول نجفیان – بازیگر ، کارگردان و خواننده پیشکسوت – بر گرفته از شاهنامه و در مدح ایران بود.
استادان اکبر آزاد ، ملکمنصور تاجبخش ، فرهاد شریفی ، حسین نوروزی ، مهرک صفاییه ، مهرداد دلنوازی ، یدالله کابلیخوانساری ، مهوش نیکخو ،زهرا کوشاییفر ، محسن روشن ، محمود پاکنیت ،رسول اولیازاده ، ضیاءالدین خطیر ، محمدمهدی رسولی ، احمد عبدالهینیا ، اسماعیل امینی ، جواد علیزاده ،نصرالله قادری ،اسماعیل فضل فرهادی ، صفر سامی ،مجید جعفری ، رسول نجفیان ، ابراهیم شهیدی و داود کیانیان هنرمندان پیشکسوت متولد دی ماه تجلیل شده در این مراسم بودند.
همخوانی هنرمندان با آواز ای ایران زندهیاد استاد غلامحسین بنان و عکس یادگاری گروهی پایان بخش این گردهمایی صمیمی بود.
